Teraz też wywalę jak z armaty-heheh bo mam na ten temat troszkę inne zdanie i temat jest bardzo inspirujący.Moim zdaniem : Pochlebstwa - choć to tylko słowa - są potężnym narzędziem.  Nie ma co się łudzić, każdy z nas lubi być chwalony  i  słyszeć  potwierdzenie  tego,  co  w  skrytości  ducha  o  sobie  myśli:  że  jest  wspaniały,  atrakcyjny  i  błyskotliwy. Łasi na komplementy jesteśmy wszyscy.  Nie ma tu znaczenia wykształcenie, wiek czy płeć.  W dodatku jesteśmy wobec nich bezbronni Nawet jeśli zdajemy sobie sprawę że ktoś się nam podlizuje, zaczynamy myśleć: "no, może  trochę  przesadził,  ale  właściwie  ma  rację,  bo  przecież  jestem  taki,  jak  mówi". Pochlebstwo uderza w nasze najczulsze miejsca, łechta próżność, pieści ego. W pułapkę komplementówjako pierwsi wpadają szefowie, biznesmeni, politycy, ludzie mający władzę, kierujący innymi.  Ci narażeni  są  na  nieustanne  zabiegi  lizusów.  Paradoksalnie to oni najczęściej przyjmują nawet najbardziej prymitywne pochlebstwo za dobrą monetę.  W sejmowych kuluarach często żartuje się z posłów, którzy nagle zapałali miłością do pływania, piłki nożnej lub  tenisa,  bo  szefowie  ich  partii  są  zapalonymi  sportowcami.  Takie podlizywanie się poprzez wspólne hobby przez samych lizusów traktowane bywa jako działanie godne pochwały, oznaka sprytu  i  pomysłowości.  Pewien znany polityk wręcz chełpił się, że swoją wysoką pozycję w partii załatwił sobie, przegrywając  w  tenisa  z  liderem  ugrupowania.  

Trzeba jednak uważać, bo jawne wazeliniarstwo zazwyczaj  kładzie  kres  karierze.  Lizus nieznający umiaru traci  sympatię  i zaufanie. Uprawiając trudną sztukę pochlebstwa, należy pamiętać, żeby nie  stosować  tych  samych  sztuczek  wobec  wszystkich.  Inaczej u rabia się kobietę, a inaczej  mężczyznę,  co  innego  chce  usłyszeć  biznesmen,  a  co  innego  prominentny  poseł  czy  minister.  -  Trzeba wykorzystywać element niepewności. Nie ma żadnego sensu komplementować Miss Polonii za urodę czy naukowca za inteligencję.  Znacznie lepiej pochwalić cechę mniej oczywistą, coś, czego dana  osoba  nie  jest  pewna . Lizusostwo ma również swoje zalety- podlizywanie się nie jest zjawiskiem aż tak negatywnym,  jak  zwykliśmy  sądzić.  Do pewnego stopnia jest nawet niezbędne w życiu społecznym.  Ile osób woli nieprzyjemną prawdę od miłego  kłamstwa?  Nie zawsze pochlebstwa powinny być traktowane z odrazą.  Czasem jest to po prostu rozpaczliwa  prośba  o  akceptację.  Miłe słowa mówimy również wtedy, gdy chcemy sprawić komuś przyjemność i  wzmocnić  jego  pewność  siebie.  Albo najzwyczajniej w świecie lubimy daną osobę  i  dajemy  temu  wyraz. Nie  dajmy  się jednak podpuścić i nie  wierzmy we wszystko, co ci mówią lub piszą.  Przecież nikt nie jest  doskonały.  Nikt nie chciałby  mieć opinii  wazeliniarza.  Jednak prawda jest brutalna: wszyscy  się  podlizujemy,  choć  nie  każdy  się  do  tego  przyzna,  nawet  przed  sobą  samym.  Uwielbiamy też słuchać,  gdy  inni  wychwalają  nasze  zalety.  Schlebiamy  innym,  by  zrobić  na  nich  pozytywne  wrażenie.  W każdym z nas tkwi potrzeba  akceptacji,  posiadania  przyjaciół,  bycia  docenianym.  I - co równie ważne - chęć odniesieni sukces w życiu  zawodowym  lub  politycznym.  Trudno sobie wyobrazić, by pomogło nam w tym obrażanie  innych  ludzi  czy  chłodny  do  nich  stosunek.