Każdy niesie podobno własny krzyż przez życie.

W życiu przeszłam bardzo dużo. Wielu rzeczy się nauczyłam,

wielu rzeczy nie potrafię. Jedyną jednak moją dumą jest to, że potrafię się do tego publicznie przyznać. To ważne, żeby powiedzieć, że masz jakieś słabości i one popychają cię do różnych dziwnych rzeczy, pozbawionych sensu. Ale to ma sens. Wszystko ma sens dopóki żyjemy. Wierzę, że i później też będzie miało, ale pewnie trochę inny. Tam gdzieś nam wystawią rachunek, ale ważne, żeby był prawdziwy. Żeby to, co robimy miało pokrycie. Żebyśmy sobie dawali pozwolenie na robienie różnych rzeczy, niekoniecznie mądrych, ale żeby to było w zgodzie z nami. Życie to filantropia. Zmieniają się nasze myśli, uczucia, nasze postawy, zachowania, a czasami i charaktery. Jak to jest, że dzisiaj pragniemy mieć to i to a za kilka miesięcy, stwierdzamy, że nie jest to nam do niczego potrzebne? W takim razie, co takiego w naszym życiu jest trwałe? Co nie przemija i daje gwarancję? Chyba tylko to, że wyznajemy zasadę „nigdy się nie poddawać, nawet w najgorszych położeniach”. I tak biegniemy przez życie. Tu prosta droga tam za chwilę dołek, albo śliska nawierzchnia, upadamy i podnosimy się. Przechodzimy chwile radości, szczęścia, zapomnienia, aż po chwile głupoty, egoizmu, zła i kończą je gorzkie łzy. Takie zachowania usprawiedliwia tylko jeden fakt. To, że jesteśmy tylko ludźmi. Tylko tym tłumaczymy własne słabości i rozterki. Ja też takowe czasami posiadam, nie jestem do końca pewna czy dobrze robię wybierając taki i taki tor. Ale ryzyko to gwarancja każdej prawidłowości w życiu. Także nauka na własnych błędach to najlepszy przedmiot wykładowy. Jak dostanę po pysku od jakiejś sytuacji, dopiero wtedy idzie coś pojąć. Przyznałam sobie pewne poczucie dystansu, postanowiłam niczego nie tłumaczyć innym. Milion razy słyszałam pytanie, dlaczego postępujesz tak i tak? Dzisiaj nie odpowiadam. Milczę. W głębi duszy głos przemawia, „bo tak mi się podoba”. Takie sprawy dystansuję. Myślę, jakim prawem mam się komuś z czegoś tłumaczyć. Staram się żyć w środowisku ludzi akceptujących mnie taką, jaką jestem, a nie patrzących z dziwną miną what`s up z tą dziewczyną? Wcale nie znaczy, że jak ja kogoś lubię, ktoś musi lubić mnie. Paradoksalnie uwalniam się od takich osób. Nauczyłam się realizować zasadę „Łaski bez”. Uwalniam się od środowisk toksycznych. Fajnie jest patrzeć na ludzi, którzy gubią się w rysowaniu Twojego portretu psychologicznego. Bywają różne zachowania. Jak to możliwe, że dziewczyna, która chodzi w kawałku materiału może tak po prostu kogoś lubić, kochać. Jest przecież pozbawiona wyższych uczuć. To wszystko teraz brzmi jak odwrócenie jakiegoś ataku. A on przecież w ogóle nie istnieje. Żyję w spokojnej aurze. W facecie szukam dzisiaj oparcia, uczę się bycia dla kogoś. A nie instrumentalnie wykorzystuję Go do pomocy. Zrozumiałam, że miłość to nie patrzenie na siebie, to patrzenie w tym samym kierunku. Podobnie z przyjaciółmi. To nie oni należą do nas tylko my do nich. Zawsze błądzimy, nie ma ideałów. Nasze życie to ciągłe poszukiwanie, a my jesteśmy mali i słabi. I grzeszymy. Jeżeli jednak potrafimy przyznać się do słabości i poprosić o wybaczenie, to – wydaje mi się – dostajemy szansę. Zresztą nawet wiele razy… Co nie znaczy, że można mieć luz i grzeszyć do woli. Właśnie. Wszystko może się w naszym życiu nagle obrócić o 180 stopni. Można stracić szansę, ale można też zyskać nowe życie. Ja za moje nigdy nie przestanę dziękować. Bo dostałam je po raz drugi, abym wreszcie zrozumiała, że życie buduje się na miłości.

"Siła człowieka bierze się z tego kim jest- a nie z tego co czyni."

Życie każdego człowieka, od poczęcia aż do śmierci to swego rodzaju powieść, każdy w swojej powieści jest głównym bohaterem. Ja wiem, że jestem sobą i nikt mnie nie zmieni...nie zmieniam się pod wpływem innych...nie jestem słodką laleczką...ani nie jestem grzeczną dziewczynką...jestem normalna(choć to pojęcie względne)...mam tylko jednego prawdziwego przyjaciela co nie przekreśla faktu że da się mnie lubić aczkolwiek mówię to co myślę czasami bez zastanowienia...czyli jestem dosadna...niektórych to boli...tych wrażliwych na własnym punkcie a po niektórych to spływa...czyli po tych którzy myślą że są zajebiści ale wcale nie są lecz nie potrafią się przed sobą przyznać, że tak na prawdę są nikim a może niczym.

"Złych cech uczymy się podobno całe życie. Dobrych, natomiast uczą się osoby, którym zależy na byciu dobrymi.”