Co bardziej krewki czytelnik zapewne kręci mi teraz palcem kółko na czole bijąc się jednocześnie z myślami – „co może mieć nauka ścisła wspólnego z wodolejstwem”.

Ano – ma. Jest wiele takich wspólnych mianowników a ja w dzisiejszym poście postanowiłem zająć się zjawiskiem inercji.

Z inercją mamy do czynienia na każdym nieomal kroku i to w znaczeniu nawet dosłownym. Nieobeznanym we fizycznych terminach zaraz to wytłumaczę. Kiedy idziemy ulicą i chcemy się zatrzymać musimy do realizacji tego zamierzenia użyć jednej z dwu metod. Pierwsza będzie polegała na zamianie ruchu jednostajnego w ruch jednostajnie opóźniony aż do całkowitego zatrzymania. Druga zaś – bardziej brutalna – występuje w przypadku zderzenia z przeszkodą o masie większej od masy naszego ciała, czyli dla przykładu będzie to ściana budynku, na którą możemy się natknąć podczas zbyt intensywnego czytania Trybuny w czasie ulicznego spaceru.

Im większa masa – tym trudniej ją zatrzymać lub zmienić jej kierunek. Spróbujcie dla przykładu zmienić kierunek poruszającego się samochodu przechodząc na drugą stronę ulicy. Efekt będzie o tyle mizerny, o ile masa samochodu będzie większa od masy naszego ciała. O skutkach takiej praktyki już nie wspomnę przed spożyciem posiłku lub bezpośrednio po nim albowiem nie chcę nikogo narażać na rozstanie się z ulubioną potrawą.

Ze zjawiskiem inercji nierozerwanie związane jest również fizyczne pojęcie dotyczące wektorów sił. Przekładając to z fizyki na język polski możemy w dużym uproszczeniu powiedzieć że:

stosunek naszej żony do nas samych jest wprost proporcjonalny do włożonego w nią uczucia miłości i odwrotnie proporcjonalny do wielkości zadrażnień z teściową.

Odnosząc wymienione wyżej wielkości do spraw związanych z polityką, można z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić, iż od momentu podjęcia dowolnej zmiany jej kierunku - do momentu zaobserwowania jakich kol wiek zmian w mechanizmie o tak dużej masie jaką jest gospodarka – musi upłynąć stosunkowo długi okres czasu. Dodając do tego opisu definicję wektorów sił – a w przypadku tak skłóconych – a więc działających w przeciwnych kierunkach sił politycznych – obiekt na którym wykonujemy przedmiotowe doświadczenie – w przypadku kiedy te siły są równe – pozostanie co najwyżej w spoczynku lub będzie się poruszał z prędkością wcześniej ustaloną.

Wniosek z tych doświadczeń jest więc taki. Albo kochani politycy nauczycie się podstawowych praw fizyki oraz podejmując zgodne co do kierunku decyzje spowodujecie że gospodarka będzie się rozpędzać – albo przynajmniej nie róbcie nic – aby jej przypadkiem nie zatrzymać.

Próby przypodobania się komuś na kim lub na jego opinii o nas nam zależy z reguły kończą się klęską dla obu stron.

Tak osoba która się podlizuje   jak i adresat tej wątpliwej przyjemności czują się z tym źle. Deprecjacja – choć może nie jest to najlepsze określenie bo odnosi się bardziej do wartości materialnych – własnej osoby lub swoich poglądów jest kosztem jaki podlizujący zobowiązuje się ponieść wobec pozlizywanego.

Podlizywany – czyli odbiorca tych psychicznych obsceniczności jeżeli należy do grona ludzi inteligentnych wlot wyczuwa intencję podlizywacza co tylko wzbudza jego podejrzliwość co do zamiarów podlizującego. Nieco inaczej wygląda sytuacja kiedy pozlizywanego można określić jako osobę o niskich walorach intelektualnych. Jego rosnące we własnych oczach znaczenie zwykle przeradza się w skłonności do wykorzystywania swojej w cudzysłowie pozycji na podlizującym co w ogólnym rozrachunku nie jest smaczne ani dla zewnętrznych obserwatorów tego zjawiska ani samego podlizującego albowiem jego osobowość sprowadza się do roli błazna na dworze Stańczyka.

Reasumując stwierdzić należy że jakiekolwiek formy deprecjacji własnej wartości są już w samym swoim założeniu błędem jeżeli chcemy się komuś przypodobać. Można w tym celu wyrazić np. szacunek dla czyichś poglądów zachowując swoje własne (pod warunkiem że słuszne) zdanie.

Ciekawe! Czy ktoś ma na ten temat inne zdanie?

Spadające liście z drzew. Jak kartki z kalendarza, jak mijający kolejny sen. Zaschnięta w pamiętniku róża i garść wspomnień rzuconych w otchłań wszechogarniającej pustki. Jeszcze nie minęło do końca zima a już wiosna. Jeszcze tli się w nas jakaś iskierka. Zwłaszcza wtedy – kiedy możemy powiedzieć komuś magiczne dwa słowa.

Kiedy wieczorami przechadzałem się alejkami krakowskiego parku nie było przy mnie nikogo. Zawsze ktoś – gdzieś obok, jakaś pani co z psem wyszła na spacer. Jakaś para szukająca schronienia dla swoich namiętności. Czy byłem w tedy sam? Nie. Zawsze w naszych sercach są jakieś wspomnienia. Przemijanie. Jedne liście jeszcze zielone, inne pożółkłe, jeszcze inne mieniące się czerwienią. Jak barwy naszych uczuć. Tych bardziej lub mniej chłodnych. I tych co jeszcze gorące. Odchodzą kolejne dni naszego życia. Zapatrzeni w trudy codziennego życia – dopiero wieczorową porą, kiedy umilkną odgłosy przejeżdżających aut i tramwajów, kiedy zgasimy telewizor i udamy się na wieczorny spacer, mamy chwilę aby oddać się refleksji. Stąpając po opadniętych liściach przemierzamy nasze życie od chwil kiedy byliśmy jeszcze młodzi aż do dzisiaj.

Krakowski rynek – jakże inny niż kiedyś. Rozświetlony migającym światłem świec kawiarnianych ogródków. Podświetlona od dołu i strzelająca wysoko w niebo wieża Mariackiego kościoła. Gdzieś na końcu Grodzkiej stare mury wawelskiego zamku. I my. Sami. Czy do końca? Chyba nie. Dopóki nie opadł ostatni liść z drzewa – tli się w nas zawsze jakaś iskierka. I pragnienie wypowiedzenia raz jeszcze tych dwu słów. Magicznych w swoim wymiarze jak magiczny jest sens naszego istnienia.

To motto jednego z moich blogów które stargał wicher onetowej burzy. To był dobry blog. Właśnie taki „od środka”. Bez zakłamania czy uprzedzeń. Bez kreacji własnej osobowości choć komentarze do niektórych jego postów nacechowane były wręcz wrogością. Czyżby niektórzy z moich dawnych komentatorów odnajdywali w nim cząstkę siebie? Tego – niechcianego własnego ja - które przeszkadza w codziennym życiu no bo w końcu kto z nas chciałby okazać się frajerem?

Jak daleko musimy odejść na bok od samego siebie aby poczuć się bezpiecznie. Przecież tak naprawdę to stoimy obok własnego jestestwa ubierając w maskę uczucia i myśli aby uchronić je przed szyderstwem tych – których nazywamy cwaniakami a którzy tak samo jak my tak naprawdę są ciepli i wrażliwi a tylko lęk przed ujawnieniem własnej słabości nakazuje im na co dzień być innymi.

Ostatnio – po raz nie wiem już który oddaję się lekturze książki prof. Trąbki -„mózg a świadomość”.

Autor opisuje w niej wzajemne relacje pomiędzy odruchami obronnymi człowieka wynikającymi ze świadomości zagrożeń płynących z otoczenia. Obronnymi – a więc wynika z tego że „tym” – co mamy „bronić” – jest nasze prawdziwe „ja”. Posiłkując się najprostszym przykładem – nasza świadomość działa w następujący sposób:

1. – dziecko parzy się dotykając palcem gorącego żelazka.

2. – w wieku dorosłym nie dotyka już rozgrzanego żelazka bo zna konsekwencje takiego postępowania.

Przenosząc podany przykład na sferę uczuć – można by się pokusić o stwierdzenie – że raz zranione uczucia nakazują nam na ostrożność w wystawianiu ich na krytykę lub zniszczenie. Jednak pomimo to – przychodzą takie okresy w naszym życiu, że chcemy czy nie – wyciągamy je z „sejfu” na wzór doniczki z kwiatem który przecież aby istnieć - potrzebuje zarówno słońca jak i wody.

Czujemy się jednak w tedy jak wąż w okresie wylinki. Całkowicie bezbronne stworzenie bez żadnej ochrony. Jak żółw – który przypadkiem zgubił swoją skorupę i nie ma się gdzie schować.

Często oceniamy innych ludzi po tym – jakich widzimy ich na co dzień. Czy jednak w istocie takimi są naprawdę?

Wiara

Nie, nie! Nie będę pisał tutaj o kanonach wiary. Nie znam się na tym zupełnie, a jak pisałem w jednym z komentarzy na innym blogu – nie powinno się dokonywać oceny czegoś o czym się nie ma zielonego pojęcia a tym bardziej jeżeli „coś” leży również po stronie uczuć a w tym przypadku były by to uczucia religijne.

Chodzi mi tutaj w pokładanie wiary we własną nieomylność. Czytając różne blogi, dosyć często spotykam się z wygłaszaniem różnych opinii, które w przekonaniu ich autorów są nacechowane pewnością co do prawdy jaka jest w nich zawarta, podczas gdy oceniany przedmiot lub podmiot przybiera taką a nie inną barwę tylko dzięki osobistym przekonaniom blogowicza. Oczywiście – każdy z piszących ma prawo do wygłaszania własnej oceny jakiegoś zjawiska ale jednocześnie zanim taką ocenę wyrazi – powinien najpierw odnieść się do faktów, rzetelnie je udokumentować a dopiero w następnej kolejności dokonywać ich oceny uzasadniając swój sposób myślenia lub cenione przez siebie wartości. W przeciwnym wypadku – powstaje jakiś mityczny obraz, w który wplatają się wątki własnych przemyśleń a te zaś - mają się tyle do rzetelnej oceny jakiegoś zjawiska co nic.

Wiara we własną nieomylność prowadzi najczęściej do kiepskich a czasem wręcz tragicznych skutków żeby wymienić tutaj dla najostrzejszego przykładu Hitlera – który w przekonaniu własnej nieomylności doprowadził nieomal do zagłady świata.

Fakty.

Fakty są rzeczywistością. Są jednak różnie oceniane – albowiem każdy człowiek posiada w swojej świadomości bagaż doświadczeń nakazujący mu dokonywać oceny jakiegoś zjawiska zgodnie z własnymi przekonaniami czy gustami bądź też aktualnie panującą modą.

Weźmy dla przykładu pomnik Adama Mickiewicza w Krakowie. Faktem jest tylko to że jeszcze stoi. Faktem jest że u jego podnóża dokonywały się różna manifestacje i protesty, natomiast nasza ocena może się sprowadzać jedynie do faktu że on jest albo go niema.

Fakt – on jest ładny. Fakt - on jest brzydki. Dokonujemy tutaj oceny faktu wzbogacając go o przymiotniki które związane z danym faktem określają ten pomnik ale w tym momencie dokonujemy subiektywnej oceny konkretnego faktu. O słuszności takiej oceny możemy się dopiero przekonać dokonując jej na podstawie statystyki zebranych opinii. Jeżeli ocena „ładny” padnie w okolicy 70% odpowiadających to możemy z pewną dozą prawdopodobieństwa powiedzieć że ten pomnik jest ładny. Nigdy jednak nie będzie to 100% i chwała Najwyższemu że tak właśnie jest.

Mity

Czym są mity? Mity to relacje. Najczęściej przekazywane z ust do ust lub czasem pisemnie. Część przekazów zawiera elementy prawdziwe ale nigdy do końca nie zawierają całej prawdy. Tak jak w zabawie w „głuchy telefon” – przekazywane w dowolny sposób relacje podlegają naturalnym zafałszowaniom. Bywają też sytuacje w których mity tworzone są w sposób celowy i nakierowany na osiągnięcie jakiegoś celu. Mity podobnie jak i ocena faktów podlegają jednak weryfikacji. Wykazują to niezbicie badania historyczne odnoszące się dla przykładu historii Greki lub czasów nam nieodległych.

Mity bywają bardzo groźnymi zjawiskami. Pokładanie wiary w istnienie jakiegoś faktu lub zjawiska – bywa wykorzystywane bardzo często w niecnych celach. Najprostszym przykładem jest tu wytworzenie mitu Baby Jagi i straszenie nim niegrzecznych dzieci w celu wywołania ich określonych zachowań.

Pora na podsumowanie czyli ten moment w którym autor nie ma już siły dalej myśleć.

Pisząc o czymś powinniśmy zawsze pamiętać – że nikt nie jest nie omylny.

1. Jeśli natarcie posuwa się bez przeszkód - właśnie wchodzisz w pułapkę.

2. Staraj się wyglądać niepozornie - może przeciwnik ma mało amunicji.

3. Żaden plan bitwy nie przetrwa kontaktu z wrogiem.

4. Plan operacji wygląda świetnie do pierwszego kontaktu z nieprzyjacielem.

5. Ogień wspierający nie wspiera.

6. Ogień zaporowy to nie zapora.

7. Ogień zaporowy jest skuteczny jedynie, gdy jest stosowany na opuszczone pozycje.

8. Problem z najprostszą drogą odwrotu jest taki, że przeciwnik zdążył ją zaminować.

9. Nigdy nie przebywaj w jednym okopie z kimś odważniejszym od ciebie.

10. Nie ściągaj na siebie ognia, to denerwuje sąsiadów w okopie.

11. Nieprzyjaciel niezmiennie atakuje w dwóch przypadkach: - kiedy jest gotowy - kiedy Ty nie jesteś

12. Pozorujący atak nieprzyjaciela, który ignorujesz - jest właściwym natarciem.

13. Jeśli przeciwnikowi trudno jest wejść, to tobie trudno jest wyjść.

14. W okopach nie ma niewierzących.

15. Postrzał w klatę to sposób, w jaki Natura sugeruje Ci, żebyś wyluzował.

16. Pieęciosekundowe zapalniki wybuchają po trzech sekundach.

17. Uciekający przeciwnik zapewne tylko się wycofuje na z góry upatrzone pozycje.

18. Najczęściej zacinają się karabiny nie zacinające się.

19. Nie zapominaj, ze Armia zaoszczędziła kupę kasy na konstrukcji Twojej broni.

20. Jeśli coś Ci się nie udaje za pierwszym razem - poproś o wsparcie z powietrza.

21. Twoja artyleria skraca ogień, jak tylko wychylisz się z okopu.

22. Nie ma planów doskonałych.

23. Jeśli coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie.

Świntuszek Kazio

Pewnego razu…. Nie! Tak zaczynają się bajki a to się zdarzyło.

Wyobraźcie sobie park. Taki zwykły przyszpitalny park ośrodka geriatrycznego.

Wieczorową porą, słusznego już wieku pani Jadzia (geriatria!) spacerując alejkami napotyka nie mniej słusznego wieku pana Kazia. Biedaczysko owo siedziało na ławce oddając się rozmyślaniom a twarz jego tak wielki wyrażała smutek że pani Jadzia na chwilę przystanęła. Z nieukrywaną w głosie troską nieśmiało zapytała: Co ci to Kaziu. Ach… wiesz…. Już tak dawno żadna kobieta nie trzymała w ręce mojego siusiaka. Zaintrygowana – a może litościwego będąc serca przysiadając obok szepnęła mu do ucha: wiesz co? Ja ci potrzymam.

Następnego dnia – no cóż. Spuśćmy zasłonę milczenia. I następnego, i następnego – dość na tym że po kilku wieczorach pani Jadzia spacerując alejkami parku spotkała pana Kazia ale…. W towarzystwie pani Ewy. Zmieszana, targana przykrymi emocjami postanowiła pana Kazia spytać wprost. Dlaczego mnie zdradziłeś! Co ta flądra ma takiego czego ja nie mam! Parkinsona – odparł z nutką radości w głosie pan Kaziu. Parkinsona!

Dość znane powiedzenie mówi że nie ma skutku bez przyczyny i tak zapewne jest, skoro poszukiwanie przeze mnie wyjaśnienia fenomenu braci Kaczyńskich przeniosło mnie w czasy co prawda bardzo odległe, ale oddające w pełni istotę obydwu panów oraz ich zamiłowania zarówno w kierunku nauk prawniczych jak i historycznych.

Szukając możliwych źródeł powstania nazwy partii braci Kaczyńskich posłużyłe m się tutaj metodą zaczerpniętą wprost z Darwina i popatrzcie na poniższe obrazki zastanawiając się jednocześnie czy aby nie miałem racji

Kim była Temida? – to bogini sprawiedliwości i praw. Nastąpiła tutaj swego rodzaju morfizacja czyli nadanie postaciowości obiektowi poprzez ucieleśnienie postaci mitologicznej do realu jakim bez wątpienia jest były premier Pan J. Kaczyński.

Posuwając się do granic absurdu (bo czemu nie skoro wszystko w naszym k   raju leży na pograniczu tego zjawiska) , można by iść dalej śladami historii podstawiając do zapisów mówiących o tym iż przedmiotowa Temida będąc drugą żoną Zeusa, była jednocześnie jego doradczynią. Można by tu dostrzec pewną analogię. Lech Kaczyński - jako wzorzec Zeusa i jego brat bliźniak w roli Temidy. Być może uznacie takie zestawienie jako szokujące, ale powiedzcie sami, czy gdyby nie różnica płci dzieląca Temidę od Jarosława było by ono owej analogii całkowicie pozbawione?

Sam Zeus. Grecki bóg Nieba i Ziemi. Bóg pogody; władca błyskawic. Uosobienie najwyższej zasady rządzącej Wszechświatem. Władca wszystkich bogów i ludzi który strzegł prawa i porządku na świecie, bezlitośnie karz ąc przestępców, a zwłaszcza morderców, krzywoprzysięzców i zdrajców.

Jakże dobitnie wplatają się tutaj wątki zamiłowania do władzy, pałaców i sług wiernych a w temacie związanych jak choćby dla przykładu postać pana Z. Ziobry.

Gdybyż to jeszcze Pan Jarosław zechciał dostrzegać różnicę pomiędzy prawem naturalnym a stanowionym i widział w nim jego nadrzędność nógłbym się jeszcze pokusić aby jakąś sympatią do tej postaci zapałać.

Pan Jarosłąw jednak prawo stanowić lubi. Przekonali się o tym wszyscy ci  należący onegdaj do jego ugrupowania co odważyli się na moment mieć odrębne zdanie.  Pan Jarosław ma przepaskę na oczach a miecz w ręku ostry. Kończę więc swoje bazgroły bo.... cicho! Lepiej nie wywoływać wilka z ...pałacu?

Wybaczcie proszę że o lewicy raz jeszcze ale nie ptrafię się powstrzymać. Nie porafię dla tego - że Leszek Miller znowu oszukuje a na dokładkę oszukuje mojego "cyeberprzyjaciela" wiążącego z jego ugrupowaniem politycznym własne nadzieje.

Szczytne hasła zaczynają blednąć w obliczu tego co wyznał Pan L. Miller w czasie konfronatacji z Panią Anitą Błochowiak - posłanką LiD w czasie prowadzonej przez Panią Monikę Olejnik "Kropce nad I"

O co więc tak na prawdę chodzi Panu Millerowi. Jak mogliśmy się dowiedzieć z wypowiedzi głównego bohatera audycji - tak na prawdę PL ma się stać dla niego odskocznią do rewanżu za przegrane wybory do których to L. Miller stawał z list Samoobrony. Jak sam się onegdaj wyraził - "prawdziwy mężczyzna nigdy nie kończy" i zapewne takie właśnie słowa stały się jego mottem życiowym.

Szczerze mówiąc nigdy nie lubiłem Leszka Millera jako polityka. Nie lubiłem z resztą wszystkich polityków związanych z PZPR em ale dzisiaj L. Miller pobija w moich oczach wszelkie rekordy możliwego znienawidzenia. Chęć rewanżu na byłym już na szczęście ministrze sprawiedliwości Zbigniewie Z. chęć pokazania że PL wejdzie do sejmu za cenę rozbicia lewicy pokazuje tak na prawdę iż Panu Leszkowi wcale nie zależało podczas rejestracji swojego ugrupowania na poprawie losu "uciemiężonych rodaków" a jeżeli już nawet to tylko niejako przy okazji realizacji swojego głównego zamiaru czyli "wytarcia buzi" konkurentów takich jak Prezydent Kwaśniewski czy przewodniczący SLD Marek Borowski którego pan Miller w prezentowanym programie odważył się nazwać "ścierką do butów".

Najbardziej jednak w tym wszyskim podłym dla mnie jest fakt iż Pan Leszek Miller zamierza użyć do swojego niecnego planu ludzi młodych - którzy z racji swojego wieku nie wiele wiedzą o tej postaci a jeżeli już to tylko z encyklopedycznych wywodów. Jest to podłe i wstrętne dla tego, iż energia tych ludzi - zamiast zostać spożytkowaną dla dobra kraju, zostanie brutalnie zmarginalizowana w momencie osiągnięcia przez Millera zamierzonego celu. Celu którego trudno jest nazwać inaczej jak tylko odwetem za prywatną klęskę.

Choć są tacy co się cieszą. Powstała nowa partia - Polska Lewica. Oczyma wyobraźni dostrzegam już nawet rozpromienioną twarzyczkę tow. Leszka M jak z rozłożonymi na przyjęcie nowych członków ramionami stoi u wejścia siedziby "nowego" ugrupowania. Każdgo kto przyjdzie obłapi w geście pojednania a tuż po rybim pocałunku w sam środek ust z roziskrzonymi oczyma zawoła "mordo ty moja".

LiDka co prawdę schudnie ale może dzięki tej operacji odssysania zbędnej tłuszczy stanie się przez to samo bardziej atrakcyjną panną. Szkoda tylko że lekkich obyczajów.

Żem człek już w latach podeszły to i pamięcią wstecz sięgnąć mogę do czasów, kiedy to elektorat czerwonego ugrupowania za najbardziej stabilny i zwarty uchodził. Teraz zaś złupieje do szczętu albowiem tyleż samo co w onczas na prawicy - teraz lewicowych partyjek się namnożyło. Dałby Bóg Pan jeszcze z kilka takich samych to i rozdrobnienie wzrosło by na tyle że i progu wyborczego nie zdołali by osiągnąć.

Jak z samego zdjęcia widać skłonności do aspiracji bycia w gronie świętych człowiek ów ma niepospolite. Szkoda tylko że w tak doboriwym towarzystwie znajdą się już niedługo moi cyber przyjaciele. Jakże mi bowiem przyjdzie się do nich zwracać? - towarzyszu? - czy mordo ty moja.

Jeżeli ktoś myśli że mi odbiło to zapewniam. Jest w błędzie. Nic bowiem aż tak bardzo nie dopinguje do pracy nad własnym wizerunkiem jak krzywe zierciadło. Można się na PiS obrażać ale za nie jedno - trzeba być mu wdzięcznym. Za co?

Po pierwsze za wskazywanie drogi którą należy odrzucić. Drogi - polityki konfrontacji i pomówień. Ustawicznego poszukiwania "haków" na kogo i co się da. Polityki wskazywania że jeżeli ktoś jest czarny to nasz kolor w odróżnieniu jest... no jaki?

Po drugie za wskazywanie rzeczywiście słabych miejsc. Oprócz krzywego zwierciadła - PiS pełni także wspaniałą rollę raka - który na w zasadzie zdrowym organiźmie stara się znaleźć miejsca najsłabsze aby w nich właśnie zaatakować. Nie okłamujmy się. Platforma nie jest jescze partią posiadającą lekarstwo na wszystkie bolączki naszego państwa i wcale nie wiadomo czy taką partią się stanie.

Czym są bowiem w istocie partie polityczme?

Są pewnym zlepkiem. Konglomeratem ludzi o podobnych poglądach w dziedzininie wizji obrazu państwa jako całości. Zlepek zaś jak wiadomo - nie jest nigdy całkowitym monolitem i aby ten fakt przed wyborcami ukryć wymyślono pojęcie pluralizmu.

Nie sądzę jednak aby dzisiaj w Polsce nadmiar pluralizmu był zbyt potrzebny. Pluralizm bowiem ma to do siebie że z reguły rozmywa istotę problemu a nie problem sam w sobie. W tym miejscu widzę istotną przewagę PiSu nad platformą. PiS - jest bardziej wewnętrznie skonsolidowany.

Polsce potrzebna jest dzisiaj odrobina zamordyzmu albowiem nadmierna liberalizacja pozostawia za sobą obraz człowieka który nie umiejąc pływać zostaje wyrzucony na głęboką wodę. Uratować może się tylko ten - kto potrafi szybko się uczyć. Cała reszta pójdzie na dno nie zdążywszy nawet zaczerpnąć łyku powietrza.

Odrobina - to nie znaczy pełnia. Lekcje zamordyzmu przswajaliśmy sobie dość długo w okresie PRLu i rządów Jarosława Kaczyńskiego. Dla wymienionego pana - zamordyzm stanowi jednak wartość na tyle ważną że zdeprecjonował on obaz jego osoby do tego stopnia że Polacy w ostanich wyborach powiedzieli NIE.

Zapanować nad haosem.

W informatycznym światku podstawowych praw istnieje zasada - dziel i rządź. Zasada bardzo mądra w swoim przesłaniu albowiem jej głównym założeniem jest podział zadania na mniejsze a przez to łatwiejsze do opanowania odcinki nad którymi z racji ich wielkości potrafimy skutecznie zapanować.

Rodzi się tutaj jednak pewne niebezpieczeństwo. Warunkiem osiągnięcia powodzenia w rozwiązaniu problemu jako całości jest posiadanie zespołu programistów który będzie umiał ze sobą współpracować. Taki zespół musi posiadać dobrego szefa który ogarnie spragnionych wolności członków zespołu i w sposób właściwy potrafi wskazać tych - którzy do wykonania określonego zadania nadają się najlepiej.

Tutaj samoistnie rodzi się pytanie. Czy lepszym szefem jest Tusk czy Kaczyński. Ja to widzę tak. Tusk patrzy we właściwą stronę. Kaczyński lepiej potrafi zapanować nad zespołem. Może więc są nam potrzebni oboje?

Tu największy jest ambarans....